پژمردگي آوندي ناشي از ورتيسيليوم      Vascular Verticillium wilt

از لحاظ نوع علائم و نحوه ايجاد بيماري مثل بيماري ناشي از فوزاريوم است اما تفاوتهائي نيز با آن دارد .

علائم : ‌زردي برگها بويژه در يك سوم پائيني گياه كه اين زردي معمولاً كمتر از زردي ناشي از فوزاريوم است . زردي معمولاً  يك طرفه است . اپي ناستي در برگها مشاهده مي شود كه در اثر رشد غير متعادل قسمتهاي مختلف برگ ايجاد مي‌شود . پژمردگي بوته و قهوه‌اي شدن اوند هم از ديگر علائم بيماري است . علاوه بر اين ، بيماري ناشي از ورتيسيليوم در هواي خنكتر ظاهر مي‌شود ( نسبت به فوزاريوم ) براي تشخيص قطعي ورتيسيليوم و فوزاريوم از يكديگر بايستي حتماً اقدام به كشت آنها نمود . لازم به ذكر است تشخيص قطعي اين دو پاتوژن از يكديگر در مزرعه ممكن نيست .

عامل بيماري دو گونه V.dahlia  و  V.albo – atrum  مي‌باشد . قارچ ورتيسيليوم جزء قارچهاي ناقص است و داراي كنيديوم كنيديوفر و سلول اسپوزا (Phialide ) مي‌باشد . در    V.albo – atrum ريسه سياه (Drak mycelium) و در    V. dahlia ميكرواسكلرت بعنوان اندام مقاوم قارچ است .

عوامل مختلفي در رشد يا ضعف بيماري ناشي از قارچ فوق مؤثرند كه مي‌توان به موارد ذيل اشاره نمود :

1-    ميزان تحمل يا مقاومت واريته هاي گياه ميزبان

2-    نژاد قارچ

3-    مقدار اوليه مايه بيماري (اينوكولوم اوليه )

4-    دما

استفاده از ارقام مقاوم ، تناوب با گياهان غير ميزبان مانند غلات ، ضد عفوني خاك خزانه ، آفتابدهي (Solarization) ، استفاده از غده سالم .

آنتراكنوزپيازOnion anthracnose     

اين بيماري در سال 1376 در روي پياز سفيد در منطقه تربت حيدريه مشاهده شد (‌ محمودي و كريمي شهري 1377 ) . علائم بيماري به صورت لكه هاي سياه رنگ به شكل دواير متحدالمركز روي پوست پياز ديده مي شود . اين لكه ها باعث كاهش بازار پسندي محصول مي شود و عامل بيماري قارچ        Colletotrichum circinans  تشخيص داده شده است.

کنترل:

1- کشت پیاز رنگی به جای پیاز سفید، زیرا مشخص شده پیاز رنگی به علت دارا بودن مواد سمی مانند Protocatchoicacid Catechol به این قارچ مبتلا نمی شود.

2-   تناوب

3-   برداشت سریع محصول قبل از آلودگی

4-   رطوبت زیر 70% برای انبار داری

پوسيدگي نرم باكتريائي هویج

بافتهاي پارانشيمي خيلي سريع مورد حمله باكتري قرار مي گيرند . ساير بافتها معمولاً بيشتر مقاوم هستند . سلولهاي مورد حمله آب سوخته مي شوند . تيغه مياني منهدم مي گردد و سلولهاي مضمحل شده به توده آبكي نرم لزج تبديل مي شوند .اپيدرم معمولاً متصل باقي مي ماند . بافتهاي پوسيده خاكستري تا قهوه اي به نظر مي رسند و بسته به ميكروارگانيسم ثانوي كه بافت را مورد حمله قرار دهد بوي بد ممكن است از بافت به مشام برسد . به نظر مي رسد كه فساد در طول محور وسط ريشه توسعه مي يابد اگر ريشه ها از وسط نصف شود ، يك خط مشخص مابين بافت سالم و بافت آلوده مشخص مي گردد .قسمتي از بافت هويج كه مورد حمله باكتري قرار مي گيرد مورد حمله ساير باكتريها و قارچها نيز قرار مي گيرد.

عامل بيماري

باكتري به نام Pectobacterium carotovorum نسبتاً بزرگ‌‌‌‌، گرم منفي و داراي تاژكهاي بلند از نوع پريتريكوس  (Peritrichous) مي باشد . جدايه هاي عامل بيماري در محيط كشت به خوبي بيماريزايي خود را حفظ مي كند .

خاك از منابع مهم آلودگي اوليه براي هويجهاي انباري است. خاكهايي كه حاوي بقاياي گياهان آلوده سال قبل هستند از منابع مهم آلودگي به شمار مي روند.

کنترل:

1) نظر به اينكه عامل بيماري درهرجايي كه گياهان حساس كاشته شود وجود دارد بايد دقت شود در هنگام برداشت و حمل و نقل از زخمي شدن ريشه ها جلوگيري به عمل آيد

2)   در خلال انبارداري درجه حرارت و رطوبت را بايد دقيقاً كنترل نمود

3) اگر ريشه ها قبل از انبار يا انتقال شسته مي شوند، فرو بردن هويجها در محلول يك پانصدم هيپوكلريت سديم(2.25درصد ماده موثر) يا خشك كردن هويج در هواي گرم تحت فشار ضروري است.

4)   دماي صفر درجه سانتيگراد و رطوبت نسبي كمتر از 90% سبب كاهش پوسیدگی نرم مي شود.

5)   بعد از هويج بايد ذرت ، غلات دانه ريز ، يونجه ، شبدر ، چغندر يا لوبيا را در تناوب به كار رود .

6)   اتاقهاي انبار و جعبه ها بايد با فرمالدئيد يا سولفات مس ضد عفوني گردد.